Zei ze altijd schaamteloos

“Wat een ander kan, dat kan ik ook!” zei ze altijd schaamteloos, in de vaste overtuiging dat ze onfeilbaar was. Met die woorden stormde ze op een dag de zaal binnen. Winny was bijdehand genoeg, om alles tot stand te brengen wat ze in haar hoofd had. Helaas vergat zij op een cruciaal moment de belangrijkste regels in acht te nemen…

Jaren achtereen werkten Winny en Christine als “paragnosten” op een van de bekendste Spirituele Beurzen in een grote stad. Zelden lieten ze verstek gaan, beiden genoten evenveel bekendheid bij de bezoekers ervan. Elke maand huurden ze een tafeltje op een vaste plek in de zaal. Om klokslag 10.00 uur gingen de deuren open, dan stroomden de mensen naar binnen. Het kwam regelmatig voor dat er meerdere personen tegelijkertijd voor één en dezelfde helderziende kwamen. De meeste medewerkers(sters) werkten met volgnummers die op tafel lagen. De vaste cliënten liepen regelrecht naar hun paragnost, de anderen namen een nummer en wachtten rustig op hun beurt.

De karakters van beide dames liepen sterk uiteen nl. Winny had een opvliegend karakter als van een vulkaan die op uitbarsten staat, terwijl Christine de rustigheid zelve was. Bij de eerste was het kiezen of delen, ze mocht je of ze mocht je niet, een tussenweg was er niet. Christine d.e.t. was gelijkmatig, zij koos altijd de middenweg; zij had geen moeite met de nukken van haar collega. Voor haar was Winny soms wat weerbarstig of er nu gescholden werd of niet, het liet haar volkomen koud; door haar te negeren, kreeg Winny geen vat op haar collega en daarom gaf ze haar de bijnaam van “slome”. Het leuke van de grap was dat iedereen die Christine in de kern kende, haar actief, bereisd, beschaafd en ontwikkeld vond en dàt nu was de olie op het vuur bij Winny, zij kon haar bloed soms wel drinken. Ondanks het feit dat Winny de naam had opstandig te zijn, stond ze toch altijd voor iedereen klaar - dikwijls na veel gebrom -, maar ze wàs er en dat zag Christine ook wel, vandaar dat ze een oogje dicht kneep voor haar collega.

Winny was vrij klein van stuk en nogal vierkant, fors van postuur, een beetje manlijk, stoer met kort geknipt blond haar en ze had een rauwe rookstem. De kleding die ze droeg was bij elke beurs nagenoeg hetzelfde nl. een vale lichtbeige molton trui met een te grote en versleten broek in dezelfde kleur, een soort joggingpak en ze liep op crocks/clocs klompschoenen. Telkens als ze nerveus werd, stak ze een sigaretje op, hetgeen haar omgeving niet altijd op prijs stelde. Door haar houding en haar onparlementaire taal beklemtoonde ze haar komaf, ze was nou niet wat je noemt “Lady Like”… Bijna haar hele conversatie was doorspekt met scheld- en, schuttingwoorden, vloeken, verwijten en veel boosheid; ze was vaak nors tegen haar collega’s en soms ook ongeduldig t.o. haar cliënten. Het leek wel of ze veel had meegemaakt in haar jeugd en het niet had verwerkt, enigszins gefrustreerd…

Als Alternatief hulpverlener deed ze haar werk op haar manier; ze had een klein hartje van goud. Alleen door haar onnodige en overdreven drukdoenerij kon niemand het lang bij haar uithouden. Dat was vaak de oorzaak, dat er al gauw een gespannen sfeer ontstond tussen haar en de mensen om haar heen. Dan mondde zo’n gesprek uit in een hooglopende ruzie, waarna iedereen maakte dat hij wegkwam…

Ondanks haar bruisende karakter

Ondanks haar bruisende karakter, wist zij zich toch een leger van vrienden(innen) om zich heen te verzamelen. Vaders/moeders met- of zonder kinderen, ouderen, jeugd. Cliënten die bij haar bleven hangen, buren en onbekende mensen, die ze ergens ontmoette; al deze mensen kwamen regelmatig bij haar thuis op de koffie… Niemand wist dat Winny een plan in haar hoofd had, waarvoor zij “vrijwilligers” nodig had, de potentiële medewerkers(sters) voor haar eigen Spirituele Vereniging

Nadat ze op de beurzen van collega’s vernomen had, dat die zelfstandig gingen werken (zonder tussenkomst van een organisatie), zoals deze waar zij zich reeds jaren lang bij had aangesloten, bracht dit bericht haar op een lumineus idee om zelf een B.V. op poten te zetten… dàt was het ei van Columbus! Dan was zij baas in eigen buik, dan kon zij zèlf de scepter zwaaien en vooral haar eigen geld verdienen en háár naam kwam in de krant(en)…!

Haar echtgenoot, Sjef, was destijds al zéér verbaasd over het feit dat zijn vrouw, helderziende eigenschappen bezit, vertelde hij eens tijdens een feestje, - toen hij een borrel te veel op had - laat staan dat zij nu opeens het plan opperde “haar eigen B.V.” - zoals ze haar nieuwe geesteskind noemde -, háár “Spirituele Vereniging” op te richten… Het feit dat er dagelijks zoveel koffiedrinkers over de vloer kwamen, vond hij óók al zo merkwaardig, maar uit angst problemen met haar te krijgen, zei hij er niets van. Eindelijk viel bij hem het kwartje…!

Sjef had zelf een eigen bedrijf aan huis, hij wist hoe moeilijk het was om aan een vaste baan te komen, laat staan een goed salaris thuis te brengen, om er maandelijks redelijk van rond te komen. Enkele collega’s op de beurs hadden inmiddels een eigen B.V. opgericht, waarom zou het haar niet lukken? Vooral de woorden “Eigenaar”, “Directeur” en “Baas” over háár Eenmansbedrijf spraken haar erg aan. Ze dacht waarachtig een gat in de markt te hebben gevonden, om snel geld te kunnen verdienen… Zij hadden haar wèl gewaarschuwd vooral goed op de voetangels en klemmen te letten, maar daar trok ze haar schouders voor op… Ze ging pontificaal naar de Kamer van Koophandel om alles te regelen. Ze kreeg alle formulieren mee die ze nodig had. Klaar was kees! Maar die kleine lettertjes dan? “Ach, die lees ik later nog wel. Zeur niet!” en weg was ze…

Op de dag dat zij de club vrijwilligers bij elkaar riep, om haar plan te bespreken, waren er een paar enthousiastelingen bij, die het idee meteen omarmden, maar er waren ook enkelen bij - de zgn. zwartkijkers -, die de puntjes op de i zetten. Zij wilden precies weten hoeveel geld er in kas was en vooral of er een kundige en gediplomeerde boekhouder aangesteld was. Hoeveel entreegeld er per avond berekend moest worden. Welke vaste lasten er waren of ze verzekerd was voor evt. brandschade of pech b.v. in geval een gastspreker niet komt opdagen. Namenlijst(en) van sprekers en van de medewerkers moesten samengeteld worden. Evt. contributiegelden genoteerd en er moest afgerekend worden. Aan welke regels en normen men zich moet houden alvorens een B.V. op te richten, enz. enz.? Deze zgn. groep zwartkijkers, zoals zij die noemde, werd meteen de mond gesnoerd met: “niet ouwehoeren!”, dit werkte bij hen als olie op het vuur! Op dat moment waren ze - teleurgesteld en verontwaardigd tegelijk, zo niet gebelgd over de onwetendheid van hun Directeur in spe. Zonder iets te zeggen pakten ze hun jas en verlieten de kamer, om vervolgens nóóit meer terug te keren. “Grapje…”, zei ze dan schaamteloos, en ging vervolgens door met haar vergadering, maar de ergernis was duidelijk te merken in de groep…

Sjef werd als de eerste verplichte vrijwilliger aangesteld, vervolgens werd hij betrokken bij de opbouw van haar Vereniging. Hij zat dicht bij het vuur, dus sprak het vanzelf dat hij de klos was…, arme Sjef! Winny vertrouwde er blindelings op dat ze kon rekenen op voldoende hulp van haar clubleden b.v. als koffiejuffrouw aan de bar, kassamedewerker(ster) of als boekhouder; ze verzon ter plekke nieuwe baantjes voor iedereen die in haar bereik was. Ze meende serieus dat haar plan reeds in kannen en kruiken was, maar in werkelijkheid was dat nog niet helemaal het geval; ze zag nog “enkele” zeer belangrijke onderdelen over het hoofd nl. de steeds terugkerende- en variabele onkosten, die alleen maar meer werden i.p.v. de winst die ze voor ogen had… “die verdomde onkosten”, raasde ze dan, die haar wel eens de das om konden doen! Die wel eens de oorzaak konden zijn van een evt. uiteen vallen van haar werk in de toekomst; ze moest er niet aan denken! Met name de zaalhuur incl. de schoonmaakkosten, de gages en bloemen voor de gastsprekers. Niet te vergeten de financiële vergoedingen resp. cadeautjes voor haar hulpverleners(sters), kaarsjes, postzegels, reclame flyers, de steeds terugkerende reportages in de diverse krant(en), benzinekosten, evt. hapjes en drankjes voor de medewerkers ná de sessies enz., enz… Ze was ervoor gewaarschuwd! Bij die gedachte alleen al werd ze radeloos… “Ik doe het toch!” Sjef verwonderde zich over het feit dat alles in een rap tempo geklaard was en dan ook nog met medewerking van zoveel vrijwilligers! Hij hield zijn hart vast of het allemaal zou lukken en vooral standhouden, maar, als trouwe echtgenoot steunde hij zijn vrouw waar hij kon…

Bij de eerstvolgende beurs kwam Winny oververhit de zaal binnen rennen; ze had al de benodigde papieren bij zich. Iedereen mocht horen dat zij een Nieuwe Spirituele Organisatie in het leven had geroepen. Alleen de naam nog? Wie wist er een sprankelende naam voor? Nog even en ze loofde er een enorme prijs voor uit… Ze deed de ronde door de zaal, terwijl ze luidkeels zwaaiend met de papieren in haar hand - hoog boven haar hoofd -, àlle collega’s welkom heette bij háár Organisatie. Diegenen die evt. in de toekomst van plan waren een lezing, diapresentatie, demonstratie, een film o.i.d. bij haar Vereniging te houden, konden zich vanaf die dag bij haar inschrijven. Schoorvoetend namen enkele collega’s de gele papieren aan, behalve Christine. Zij kreeg géén inschrijfformulier. Winny ging met een grote boog om haar heen, want bij de vorige beurs waren er woorden gevallen om een futiliteit; een onbelangrijk en misselijk makend misverstand en dus mocht zij niet meedoen! Klaar uit!

Wat schetste aller verbazing? Juist op de openingsavond zou haar lievelings collega, Jenny, een interessante lezing houden. Op het laatste moment - toen alles gereed was en de deuren van het zaaltje stipt op tijd open gingen - belde de spreekster af; ze was verhinderd en er was géén plaatsvervanger… Alle stoppen bij Winny sloegen door! Dáár zat ze met haar goeie gedrag! Een zaal vol mensen, géén spreker, onkosten gemaakt, zaalhuur betaald, bloemen en cadeautjes gekocht… enz. enz.! Ze was ten einde raad, wat moest ze doen? Met dit soort onvoorziene problemen had zij géén rekening gehouden! Haar vriendinnen, die bij de deuropening aan de kassa zaten en anderen die achter de tapkast werkten, kenden geen namen van sprekers, wel enkele namen van haar beurscollega’s o.a. die van Christine en, zij woonde ook nog in hetzelfde dorp; dus benzinevergoeding was òf minimaal òf hoefde - in het gunstigste geval - helemaal niet betaald… (want zij was toch een bekende van Winny…). Goede raad was duur en de zaal begon al rumoerig te worden…

Zoals gezegd woonde Christine in hetzelfde dorp als Winny en wat was nu eenvoudiger om háár op te bellen? Tja, daar was wel moed voor nodig…! Zou Winny, - zo trots als een pauw - in dit geval, bakzeil halen en Christine om een gunst vragen? Zou ze haar hoogmoed overwinnen? Het enige wat zij kon doen was, Christine direct op te bellen en te vragen of zij misschien bereid was deze 1e avond over te nemen. Neen heb je en ja kun je krijgen, niet waar? Enkele bezoekers begonnen reeds te mopperen en keken op hun horloge; sommigen stonden op en verlieten boos de zaal…! Winny kon niet anders doen dan voor de zaal te gaan staan en haar excuses te maken. Dit waren onvoorziene omstandigheden! Nood breekt wet, niet waar? Geen haar op haar hoofd dacht eraan zèlf een stukje van haar kennis te spuien voor de zaal of was ze daar niet toe in staat? Ze liet met spoed een van haar vriendinnen naar Christine bellen…

Christine had toevallig een vrije avond. Even later stond ze met veel plezier haar onderwerp te delen met de zaal. Wat had zij een succes! De vraag was of de absente spreekster een even groot resultaat had weten te behalen? Er werden nogal wat vragen op haar afgevuurd en iedereen was enthousiast. Wat kon die vrouw spreken! Ze wist buitengewoon veel over haar onderwerp te vertellen. Alle vragen werden op een vriendelijke manier beantwoord. De sfeer in de zaal was gered, dankzij haar rivale!

Na het theoretische- kwam het praktische gedeelte. Christine was gewend om de zaal in te lopen, om rij voor rij - voor degenen die geduid wilden worden – de handen te lezen en om meer contact met het publiek te hebben. Zo af en toe deed ze haar hand op iemands schouder, als ze zag dat die persoon het nodig had of ze gaf een bemoedigend knikje. Er waren er ook bij die problemen of ziekten hadden. De zaal genoot van haar manier van doen, terwijl Winny zich - achter in de zaal - wellicht zat te verbijten, over wat er zich in het verleden had voorgedaan. Door een futiliteit had Winny hun “vriendschap” verknald. Nu was zij afhankelijk van haar rivale… “Ja”, anders was haar 1e avond een fiasco geworden! Ze had n.b. een journalist van een wijkkrant uitgenodigd, die beloofd had een groot stuk te schrijven, als reclame, voor de 1e avond van haar nieuwe- èn “de enige” Spirituele Vereniging in háár dorp… Dankzij Christine kon zij de datum van de volgende avond doorgeven…

Hoogmoed komt voor de val

Op dit soort bijeenkomsten kent niet iedereen elkaar; velen kwamen uit de regio. Zo gebeurde het op die avond, dat er een hoge Politie Functionaris op de eerste rij zat, die op het Politiebureau in een dorp verderop werkte. Iemand die geïnteresseerd was in het onderwerp waarover Christine sprak nl. over Handlezen. Toen zij voor hem stond en in zijn handen keek, terwijl zij tekst en uitleg gaf, was hij zéér verbaasd over haar uitleg. Hij herkende vele van zijn karaktereigenschappen die zij benoemde. Na afloop van de bijeenkomst kwam hij aan haar tafel en bedankte haar speciaal voor deze interessante avond en haar empathische* eigenschappen t.o. enkele toehoorders. Gelijktijdig gaf hij haar een groot compliment over de wijze, waarop zij haar lezing had gegeven. Als herinnering aan deze avond kreeg iedereen nog een uitgebreide fotokopie uitgereikt over de theorie met illustraties.

Blijkbaar had deze heer in het verleden een onaangename confrontatie met Winny meegemaakt. Terwijl hij de kopie in ontvangst nam, fluisterde hij Christine in het oor, dat hij de handelwijze van Winny “met haar onparlementaire taal”, zoals hij dat keurig netjes betitelde, onfatsoenlijk vond. Zij stond in de regio bekend, als iemand die – ongeacht wie er voor haar stond – iedereen de mond snoerde, als zij meende onjuist bejegend te zijn. Hij informeerde tegelijkertijd of hij een privé-consult bij Christine thuis mocht hebben; hij had nog heel wat vragen n.a.v. haar lezing, die hij op dat moment niet kon stellen.

Christine kon alleen maar glimlachen. Ze kreeg haar gage en een judaskus van de eigenaresse van deze geslaagde avond. Bij de eerstvolgende beurs knikte Winny slechts naar haar, terwijl ze plaats nam aan haar eigen tafel. Goede vriendinnen zijn ze nóóit geworden…

Uiteindelijk heeft haar Spirituele Vereniging geen lang leven gehad. Binnen een jaar was ze totaal failliet… en men zag haar vervolgens minder op de vele Spirituele Beurzen…

Al die goede adviezen ten spijt zijn bij Winny het ene oor in, het andere uitgegaan. Haar leus : “Ik wil, ik ga, ik doe” moest ze laten varen. Niet lang daarna zijn nagenoeg al haar vrijwilligers/medewerkers/vrienden(innen) met stille trom van het toneel verdwenen. Daar zat ze nu, gefrustreerd en alleen met Sjef op de bank - een illusie armer - heel naïef met al haar schulden; Oh, ja, ze moest ook nog de zaalhuur opzeggen…

Ze wilde met haar branie-gedoe haar collega’s op de beurzen de loef afsteken, en in kort tijdsbestek veel geld verdienen; niemand twijfelde aan haar kunde of zij wel/niet in staat was een B.V. op te zetten. In haar stoerheid zag ze (bewust/onbewust) alle kleine lettertjes over het hoofd… regels, normen en waarden, waar wij ons - in deze maatschappij - aan dienen te houden...

Later deed het verhaal de ronde, dat zij meer van deze blunders heeft begaan. Blijkbaar heeft zij nog niet geleerd eenvoudig, rustig en doortastend te zijn…

Al doende leert men… of niet?

Paragnost
Helderziendheid - Wikipedia
(Bron: Wikipedia)
Iemand die beweert helderziend te zijn, wordt een helderziende of paragnost genoemd. Zo iemand denkt op een andere manier dan via zintuiglijk waarnemen ...

B.V.
Eenmanszaak of bv?
(Zie Bron: Google, Kamer van Koophandel)

Empathie
Empathie is een ander woord voor inlevingsvermogen, de kunde of vaardigheid om je in te leven in de gevoelens van anderen. Het woord empathie is afgeleid van het Griekse woord ἐμπάθεια (empatheia), of invoelen.
(Bron: Wikipedia)

  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
Loading Quotes...