Erica is letterlijk “een vrouw uit één stuk”. Haar meest opvallende kenmerken: Grof gebouwd, geen taille, korte dikke nek, vierkant (vaal wit) gezicht, stug rozig/blond haar, blauwe priemende ogen. Ze heeft een droge, groffe huid, aangesloten oortjes, rechte wenkbrauwen, dunne lippen, norse blik, is totaal humorloos. Haar empathisch vermogen ontbreekt. Ze is star, behoudend, soms zelfs hard. Discussie uitgesloten. Heeft nergens interesse voor, is eigenzinnig en haar taalgebruik is vrij grof.

Op een bepaald moment had Erica iemand nodig aan wie ze haar verhaal kwijt moest. Maar aan wie? In principe hield ze alles voor zich; ze zou nog liever haar tong afbijten, dan iets over zichzelf aan vreemden vertellen! Ook niet om advies te vragen. Haar gevoelens deelde ze zelfs niet eens met haar eigen echtgenoot en ook niet met haar “vriendinnen”. In dit geval zocht ze een vertrouwenspersoon, maar wie?

Ineens schoot Gerrie, haar schoonzus, haar te binnen. Destijds woonden ze in hetzelfde dorp, niet ver bij elkaar vandaan. Gerrie is Sociaal Werkster van beroep. Zij werkte buiten de stad en had het altijd druk met haar werk. Nog nooit eerder had Erica een poging gewaagd een serieus gesprek met haar aan te gaan.

Gerrie daarentegen kwam jaren geleden uit de Tropen; ze is gastvrij en opgewekt. Ze heeft een hele andere kijk op het leven dan haar Nederlandse schoonzus. Haar brede belangstelling voor alles wat leeft en groeit, haar luisterend oor voor hen die haar nodig hebben, haar studie, haar baan en die van haar man. Kortom, Gerrie komt tijd te kort. Zelfs naast haar eigen drukke bestaan maakt ze ruimte voor de medemens. Ze had een 40-urige werkweek, studeerde nog met het examen voor de boeg. Ze had veel hobby’s, en dieren; ze maakte nergens een probleem van, maar juist daarom wilde ze haar tijd zo efficiënt mogelijk besteden, om van alles te kunnen genieten. Desondanks werd ze niet geheel geaccepteerd in haar schoonfamilie. Erger nog, ze vonden haar “te vlot”…

Haar man André had het eveneens razend druk; hij was recentelijk aangesteld als directeur van het bedrijf, waar hij eerst als boekhouder werkte; een middelgroot bedrijf, bestaande uit een kantoor en een fabriek. Om zo snel mogelijk alles over te nemen en op de hoogte te zijn van de hele organisatie, nam hij in het weekend extra veel werk mee naar huis. Regelmatig bleef hij na werktijd op kantoor, waardoor hij dikwijls pas laat thuis kwam.

Voor zijn functie en het feit dat allebei buiten de stad werkten, reed elk van hen in een eigen auto. André kreeg er een van het bedrijf en Gerrie had een tweedehandse kleinere wagen gekocht, hetgeen ook dat scheve ogen in de familie veroorzaakte. Gerrie werkte op volle toeren, dat was als olie op het vuur (in die kringen was de taak van de vrouw thuis “poetsen” en zorgen voor man en kinderen). Het directeurschap van haar man werd tweeërlei gezien, 1e als “de zoon/broer/zwager die het had gemaakt” en ten 2e als een soort “suikeroom” voor de kinderen van zijn zusters…

Enfin, Gerrie was totaal verrast, tegelijkertijd verbaasd toen haar schoonzus haar opbelde! Eerlijk gezegd mochten ze elkaar niet. Gerrie werd door haar schoonfamilie uitgemaakt als een “wijsneus, een eeuwige student en een boekenwurm”; ze was zoals werd gezegd “Hoogmoedig” en eigenlijk ook nog “minderwaardig”, omdat ze “niet blank” was… Terwijl zij op haar beurt vond, dat Erika beter haar best moest doen op o.a. het gebied van haar algemene vaardigheden, haar geestelijke ontwikkeling m.n. door b.v. een cursus Nederlands te gaan volgen en/of een cursus Assertiviteit , alsook een voor haar uiterlijke verzorging. Het zou niet overbodig zijn, als zij wat meer initiatief toonde in haar eigen huishouden. Ten slotte was ze getrouwd met Kees van wie iedereen wist dat hij niet lui was, hij ging elke dag trouw naar zijn werk. Hun huishouden bestond slechts uit 2 personen, zij kon het werk makkelijk aan. Ze wilde toch zo graag de scepter zwaaien? Ze had ten slotte het recht “aan het aanrecht”, zoals men schertsend zegt.

Gerrie heeft dit onderwerp vaker met André besproken, maar wat moest hij daarop antwoorden? Op zo’n moment zweeg hij in alle talen. Hun moeder nam het vroeger ook niet zo nauw, ze heeft er nóóit op getamboereerd, dat in het dagelijks leven lichamelijke reinheid prioriteit 1 is… Dàt ritueel had hij wèl van zijn vader geleerd. Toen hij bij zijn vader en stiefmoeder introk, hebben zij erop aangedrongen, dat hij onder 2 voorwaarden bij hen mocht komen wonen nl. dat hij zou studeren voor een diploma en dat hij zijn lichaam goed moest verzorgen. Uiteindelijk is hij met vlag en wimpel geslaagd! Tevens kreeg hij lessen lichamelijke verzorging o.l.v. zijn stiefmoeder, zij verzorgde hem heel goed. Haar motto was dan ook “Het oog wil ook wat!”. Uiteindelijk heeft dat geleid tot uitstekende resultaten, gezien de baan, waarvoor hij uitgekozen was èn hij zag er perfect uit “om door een ringetje te halen”, dat was haar stopwoord. Hij was er het levende voorbeeld van wat je met discipline kan bereiken.

Erica vertelde breeduit dat het niet goed ging tussen haar en Kees. Heel dikwijls verweet hij haar bij thuiskomst (hij was huisschilder)-, dat hij teveel huishoudelijke karweitjes moest doen, terwijl zij overdag naar dansles ging... Iedereen vroeg zich dan ook af hoe het kwam dat zij, - ondanks het feit dat zij totaal onmuzikaal is, zij geen enkel ritmegevoel heeft en zo stijf is als een plank -, zich heeft inschreven voor danslessen? “Was dat dan zó erg?? Dan word ik woedend!” “Ik hou al eenmaal niet van de huishouding!” verweerde ze zich. Wie het dan wel moest doen? Alles wat Erica deed, gebeurde met de Franse slag, maar dàt vertelde ze niet aan Gerrie, die alles intuïtief wist, maar er nooit 1 woord over had gezegd.

Ze kreeg ook het verwijt “de liefhebbende moeder” te willen uithangen t.o.v. haar buren, door net te doen alsof ze eronder leed geen kinderen te hebben. En zo ratelde ze maar door over de situatie thuis…, aldus het verwijt van Kees aan haar adres. “Ik kan er niet meer tegen!” Haar empathisch vermogen was totaal zoek. Voor de buiten wereld leek zij een aardige vrouw, daar bleef het bij; het was geveinsd!

Ondanks het feit dat ze al lange tijd getrouwd waren, hadden Erica en Kees geen kinderen. Op een dag kwam Erica opgetogen vertellen dat beiden besloten hadden een meisje te adopteren. Gerrie en André waren sprakeloos! Was het weer een opwelling of was ze ineens bekeerd? Was het gemeend of deed ze het toch voor haar omgeving? Hoe zij dat in hemelsnaam voor elkaar hadden gekregen, was een raadsel? Te weten dat er een lange wachttijd voor staat voor en aleer een kindje toegewezen wordt aan adoptieouders en dat er een strenge en intensieve screening aan vooraf gaat, zowel lichamelijk, geestelijk, alsook financieel… Hoe moest zij haar kinderen opvoeden, terwijl zij zelf geen opvoeding heeft gehad en totaal niet geschikt was voor het moederschap en het huishouden haar niet aanstond? Al die onderwerpen kwamen toch aan de orde tijdens zo’n intake gesprek? Ze hadden reeds f. 3.000,-- cash betaald en blijkbaar was de kous daarmee af…

Niet lang daarna kwam Nienke, een tenger Nederlands meisje daar in huis. Dit kindje werd al gauw aan haar lot overgelaten. Als ze verdriet had en huilde, werd ze direkt tegen haar moeders buik gedrukt, als een soort troost. In werkelijkheid mochten de buren niet horen wat er binnenshuis gebeurde. En als de huilbui over was, kreeg ze een flesje limonade of een ijsje in haar handjes gedrukt en dan moest ze buiten spelen... Van een opvoeding was geen enkele sprake, ook een gesprek was niet mogelijk.

Toen kwam er een 2e kindje bij nl. een kleine, bolle en schattige Johny uit een Zuid-Amerikaans land, n.b. een donker gekleurd knulletje, dat zeer verlegen was! Te weten dat haar hele familie een aversie tegen een donker huidskleur heeft… Met hem ging het al even zo als met zijn zusje. Ze werden aan hun lot overgelaten.

Uiteindelijk is Nienke een straatmadeliefje geworden en Johny ging toch het leger in (vreemdelingenlegioen?) werd er gesimuleerd. Beiden gingen niet graag naar school, dit werd ook nooit gestimuleerd. Kees had geen enkele inspraak in de opvoeding, hij mocht alleen geld thuisbrengen. Op zeer jeugdige leeftijd ging Nienke al met jongens mee. Niemand weet waar ze terecht gekomen is… Erica was er zelfs trots op dat Nienke al zo vroeg rijp was…!! Later deed het verhaal de ronde dat de biologische moeder van Nienke in de prostitutie had gewerkt. Toen viel die appel precies op z’n plaats en wel: niet ver van de boom…

Ten slotte zag Kees het niet meer zitten. Op een dag stond hij op de stoep bij Gerrie en André; hij kwam nooit uit zichzelf op bezoek, daar was hij te bescheiden voor. Kees en André konden het best met elkaar vinden. Zij hadden genoeg aanknopingspunten, als het maar over typisch Hollandse zaken ging, zoals b.v. over de vele soorten aardappelen, welke de lekkerste waren, wat voor soorten groenten er op de markt verkocht werden. De soorten koeien die Nederland rijk is, het boerenbedrijf in z’n algemeenheid èn niet te vergeten: over Hollandse kaas, dan ontspon zich algauw een aangenaam gesprek. Kees leed onder een groot minderwaardigheidsgevoel, hetgeen hij niet hoefde te hebben, want als hij op zijn stokpaardje zat, dan kon hij een hele avond vullen, dus daar lag het niet aan.

Hij kwam vertellen dat Erica binnenkort het gezin zou verlaten; er was een andere man in haar leven, die ze op dansles had leren kennen. Haar besluit stond vast! Daar stond Kees met een mond vol tanden! De kinderen bleven bij hun vader, ook dat had zij al beslist. In al die jaren hadden Gerrie en André hem nog nooit zien huilen, maar na deze ontlading was Kees in tranen… Hij was de wanhoop nabij! Totaal radeloos! Dat had hij nooit verwacht!

Chris, haar danspartner was leuker en vlotter dan Kees; hij had beter werk en daardoor een groter salaris. Deze man had geen kinderen, maar wel een riante auto uit de jaren 50, waarin beiden regelmatig – stiekem – toertjes maakten…

De laatste keer dat de dames elkaar hadden ontmoet, viel het op dat Erica er wat meer verzorgd uitzag, ze had zo waar haar gebit gepoetst en haar haar gewassen! Gerrie had een hele ondeugende gedachte, die ze nóóit hardop en zeker niet vlak voor iemand zou durven uitspreken, ook niet als grapje t.o.v. haar schoonzusje nl. “Zou Erica de rest van de week, net zo fris zijn als de laatste keer dat ze Gerrie had ontmoet, nu ze een nieuwe vriend heeft? Of heeft hij dezelfde gewoontes als zij???”

Soort zoekt soort, niet waar?

Ledigheid is des duivels oorkussen…
(Bronnen: http://www.woorden.org/spreekwoord.php?woord=des%20duivels%20oorkussen)

Een geplaveide weg is des duivels oorkussen (= als je niets doet en lui bent, doe je ook niks goeds/mensen die zich vervelen, omdat ze niets te doen hebben, kunnen tot de slechtste dingen komen daardoor); Ledigheid is des duivels oorkussen (= niets te doen hebben leidt tot misdaden).

Discipline
(www.encyclo.nl/begrip/DISCIPLINE)
(http://www.menselijk-lichaam.com/psychologie/discipline)

Onder discipline verstaat men gedrag dat gericht is op orde. Het wordt bewust gestuurd en is gericht op de regels en waarden, die in de maatschappij gelden voor de omgang met elkaar. Om mogelijk te maken dat er orde bestaat en de dingen hun beloop krijgen, is discipline op veel gebieden zonder meer bevorderlijk, bijvoorbeeld op school, in het verkeer, in het werk of in militaire dienst.

Empathie
(https://nl.wikipedia.org/wiki/Empathie#Empathie_en_gedragsstoornissen)

Empathie en gedragsstoornissen. Een gebrek aan empathie kan samenhangen met de eigenschap alexithymie. Gebrek aan empathie zou tenslotte ook gelden voor mensen met een zogenaamde psychopathische stoornis. Deze zijn schijnbaar in staat het zo te laten lijken alsof ze zich bewust zijn van de emoties van anderen, waarbij zij soms overtuigend de zorg of vriendschap tonen. Zij kunnen deze vaardigheid gebruiken om te charmeren of om te manipuleren, maar deze personen missen de cruciale gevoelens van sympathie of compassie, waar empathie vaak toe leidt.

Met de Franse slag
(https://nl.wikipedia.org/wiki/Met_de_Franse_slag)

Iets met de Franse slag doen betekent zoveel als: half werk leveren, niet de volledige aandacht er aan besteden, iets slordig doen. Deze uitdrukking geeft weer hoe men in Nederland en Vlaanderen tegen de Fransen aankijkt. In de zeventiende en achttiende eeuw werd deze term gebruikt in de paard rijkunst. Het was een slag met een lange zweep die los en zwierig was.

  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring - Tong Tong Fair
Loading Quotes...