Niemand weet precies wat er zich bij een ander, achter gesloten deuren, afspeelt. Denk je het misschien te weten? Wees dan héél voorzichtig met het geven van jouw adviezen en oordeel niet te snel! Gevoel kun je nauwelijks uitleggen en/of delen. Daarom is het raadzaam af te wachten, totdat de persoon in kwestie jou zijn/haar verhaal zelf heeft verteld. En dan nog…

Yvonne heeft onlangs haar laatste poes moeten laten inslapen. Geen leuk moment voor beiden; het was noodzakelijk. Ze observeerde haar huisgenoodje al een tijdje en constateerde dat Beertje steeds vaker om eten vroeg; ze kreeg altijd meer keren per dag kleine porties, want door ervaring met al haar poezen heeft Yvon geleerd, dat ze kunnen schrokken, om vervolgens over te geven op een – dikwijls – ongewenste plaats… Het merkwaardige was dat Beertje i.p.v. dikker te worden, juist afviel. Ze lag vaker op de vloer, haar bekje viel open, dan hijgde ze abnormaal. Allemaal dingen, die zich voorheen nooit hadden voorgedaan…

Beertje was haar troetel kind. Yvon had haar uit een asiel gehaald. Ze wist ook dat Beer een zwak poesje was en toch zag ze dat het diertje al heel snel haar maatje werd, zich op haar gemak voelde en altijd haar eten opat. Ze kletsten samen honderd uit, hadden plezier voor 2. Altijd zat Beer bij haar in de buurt of op haar schoot. De liefde was wederzijds.

Er gingen 4 jaren voorbij en Beer had het zó naar haar zin! Nagenoeg liep ze de hele dag met haar *staartje omhoog en ze *spon, als ze niet sliep. Dus “leek” het erop alsof ze het altijd naar haar zin had. Een kat spint nl. ook als ze ziek is of zelfs als ze dood gaat en dat bracht Yvonne in de war…

Op een dag kwam Beer uit de kleine kamer en schoorvoetend liep ze richting haar baasje. Yvon zat op haar stoel t.o. dat kamertje. Ze zag Beer wankelend eruit komen. “Dit is niet goed!” dacht ze. En ja hoor, Beer vleide zich op de grond neer en haar oogjes stonden wazig. Toen stond ze op, om zich voort te slepen onder de eettafel. Daar bleef ze liggen…

Yvon kreeg ineens een helder ogenblik: drinken, water, snel! Ze haalde het drinkbakje en legde het voor haar kindje neer, maar Beer reageerde nauwelijks. Direct daarna heeft zij de dierenarts gebeld, maar het was zaterdag, weekend en dus was de praktijk gesloten! Wat nu??? Daar stond ze met de handen in het haar! Alleen! Geen eigen vervoer en ze kon de kooi niet dragen, die was te zwaar voor haar. Openbaar vervoer was geen optie… Heer help mij !!!

Wat moest ze doen, waar moest ze naar toe, er was geen hulp???

Of wel? Gelukkig werd er wel een telefoonnummer doorgegeven nl. van de weekendarts. Die belde ze direct op en een vriendelijke stem stond haar te woord. De assistente vertelde, dat als zij niet zelfstandig naar de praktijk kon komen, er ook een Dierenambulance is, die zij kan inschakelen en zo gebeurde het ook. Er was “toevallig” een auto in de buurt en die werd ingeseind naar het juiste adres te rijden. In een mum van tijd kwamen 2 begripvolle en aardige helpers naar boven, om Yvon en Beertje op te halen. Wat een geruststelling! Er was hulp en ze was nu niet meer alleen… Wat waren al die mensen aardig! Haar gebedje was verhoord…

Om het verhaal kort te maken, de dierenarts had slechts 2 opties:

  • De eerste hield in: veel onderzoek, langdurig en veel medicatie toedienen, hoge rekening, proberen haar leven te rekken met een periode van minimaal 3 jaar, mèt de vraag of dat wel bevorderlijk was voor haar huidige toestand…
  • En als tweede: een laatste spuitje, waarbij ze direct verlost was van alle ellende…

Beertje was in het jaar 2000 binnengebracht bij het asiel en niemand weet precies wat zij vóór die tijd heeft meegemaakt. Ze had wel een soort nies-/kattenziekte gehad en haar longetjes waren niet sterk… Derhalve heeft zij toch nog - voor haar doen - rijkelijk lang geleefd, want bij Yvon werden haar poesjes soms wel 20 jaar of ouder…

De arts had nl. geconstateerd dat Beer last had van een snel werkende schildklier, daardoor veel at, maar in dit geval afviel, verhoogde bloeddruk had en daardoor een herseninfarct kreeg.

Alleszins begrijpelijk, maar nu verder???

De keus was niet moeilijk, maar wel radicaal!

Conclusie: Beer is er niet meer… het is nu leeg en stil in huis en Yvon moet zelf beslissen of er een plaatsvervanger(ster) zal komen of niet. Haar familie heeft haar met klem afgeraden een nieuwe poes te nemen i.v.m. haar leeftijd; Yvon is de 70 allang gepasseerd en de verzorging van een huisdiertje vergt veel werk, zeker op deze leeftijd, dat beseft zij weldegelijk.

Maar…, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en aangezien Yvonne een èchte poezenliefhebster is, zal ze er heus slapeloze nachten over hebben. Of zou zij misschien stiekem toch al op de website van het dierenasiel hebben gekeken of er nog een “assistent” katje voor haar beschikbaar is???
Ze mist haar maatje nu al héél erg, dat is een ding dat zeker is…

Wat is gevoel/emotie?
(Bron: Wikipedia)

Een emotie wordt vaak omgeschreven als een innerlijke beleving of gevoel van bijvoorbeeld vreugde, angst, boosheid, verdriet dat door een bepaalde situatie wordt opgeroepen of spontaan kan optreden. Emoties gaan echter niet alleen met subjectieve gevoelens, maar ook met lichamelijke reacties en bepaalde expressies in het gedrag gepaard. In biologische zin kan men een emotie ook definiëren als een reactie van onze hersenen op een affectieve/ warm, liefdevolle gevoelens, prikkel. Dit komt zowel bij mensen als dieren vrijwel automatisch tot uiting in een bepaald patroon van gedrag (bijvoorbeeld vluchten of toenadering) en fysiologische reacties. Het gevoel kan dan gezien worden als een speciale uiting of vorm van emoties die typisch is voor mensen, namelijk de bewuste beleving, of mentale reflectie/terugkaatsing van een emotie.

Begrijp de lichaamstaal van uw kat
(Bron: http://dier-en-natuur.infonu.nl/huisdieren/7287-begrijp-de-lichaamstaal-van-uw-kat.html)

Mensen beweren soms dat katten minder communiceren dan honden, maar niets is minder waar. U moet alleen oog hebben voor de juiste signalen.

Staart: Staart recht omhoog, met puntje lichtjes naar voren: de kat is blij u te zien;
Heen en weer bewegende staart: je hindert, irriteert haar. Hoe meer de kat geïrriteerd raakt, hoe heviger de staart heen en weer zal bewegen;
Slaande beweging: als de staart een slaande beweging maakt, laat uw kat dan met rust of anders gebeuren er ongelukken;
Een ineengedoken kat, starend naar iets, met nerveus bewegende staart: de kat is nieuwsgierig of opgewonden.

Oren: Oren voorwaarts gericht en lichtjes achteruit gekanteld: uw kat voelt zich rustig, tevreden, vreedzaam;
Oren voorwaarts gericht maar reagerend op geluid: uw kat is alert;
Oren achterwaarts gericht en plat tegen het hoofd gedrukt: uw kat is angstig, neemt een onderdanige houding aan, of is in defensieve positie. Een teken om haar met rust te laten!

Ogen: Wijd open: de kat is nieuwsgierig en tevreden. Dit is een goed moment om samen te spelen;
Half open: uw kat is rustig;
Trage knippering: een teken van affectie/warm, liefdevolle gevoelens;
Verwijde pupillen: uw kat gaat aanvallen.

Snorharen: Voorwaarts gericht: uw kat is geïnteresseerd en nieuwsgierig;
Plat tegen zijn gezicht: uw kat is angstig of klaar om aan te vallen.

Geluiden: Spinnen: uw kat spint wanneer ze tevreden is, maar ook als ze bang is of gekwetst, als ze gaat bevallen, of zelfs als ze dood gaat. Als het lichaam van uw kat ontspannen is en ze heeft de ogen half gesloten, dan is ze tevreden. Als haar lichaam echter gespannen is, dan spint de kat om zichzelf te sussen;
Miauwen: katten onderling miauwen zelden tegen elkaar, behalve dan als het gaat om een moederkat tegen haar kittens. Miauwen komt meestal voor als de kat bij mensen is;
Stille miauw: een beleefd verzoek, bijvoorbeeld om een snoepje;
Sissen, blazen, grommen: "ga weg";
Gejank: uw kat is opgewonden of gaat vechten voor een vriendinnetje;
Tsjirpgeluid: komt meestal voor wanneer uw kat op een prooi jaagt. Soms hoor je ze dan ook hun tanden tegen elkaar klikken.

Loading Quotes...