Regelmatig sla ik mijn adresboek op, om zo maar een praatje te maken met iemand, die ik tijden niet meer heb gesproken of gezien. Het wordt Wil uit Rotterdam. Ik zal haar maar eens opbellen en vragen hoe het met haar en Kees gaat. Ik draai haar nummer en krijg haar meteen zelf aan de telefoon.

Wil en Kees zijn al heel wat jaartjes getrouwd. Kees is 10 jaar ouder dan zijn vrouw. Hij heeft in zijn jonge jaren een uitstekende functie als zakenman gehad; hij is van alle markten thuis. Wil echter heeft jaren lang bij een en hetzelfde bedrijf gewerkt, waardoor zij min of meer routinematig werkt. Zij is niet zo breed georiënteerd als haar man. We maken een afspraak voor de volgende week.

Bij een bezoek aan hen viel het me op, dat Kees het thuis voor het zeggen heeft. Hij dirigeert vanuit zijn stoel. Ik twijfel eraan of Wil het prettig vindt. Haar kennende, is ze gewillig en volgt zijn bevelen op. Kees vertelt breeduit dat ze een vakantiehuis op Aruba hebben en als het even gelegen komt, nemen zij het vliegtuig en vertrekken Westwaarts. Nu hij wat ouder wordt (loopt tegen de 80), begint het leven voor hem wat minder rooskleurig eruit te zien. Ziektes als Alzheimer en Parkinson slaan toe, hij wordt vergeetachtig en zijn lichaam weigert hoe langer hoe meer. Kortom, Kees wordt er niet jonger op, in tegendeel, hij wordt grijs en hulpbehoevend. Karakterologisch duldt hij geen tegenspraak. Door al die blokkades wordt hij ongedurig en chagrijnig. En voor Wil wordt de situatie met de dag onhoudbaarder.

In het verleden was hij degene die het voor het zeggen had en nu moet hij doen wat de hulpverleners hem ge- en verbieden. Het valt niet mee stappen terug te moeten doen. Door deze terugval wordt hij er niet vrolijker van met gevolg dat Wil het thuis soms niet meer ziet zitten en haar biezen pakt. Hij vraagt haar waar zij naar toe gaat, dan wil hij mee naar buiten. Kees kan nauwelijks meer lopen, laat staan de boodschappen dragen.

Haar man is van nature geen vrolijk mens, dat is hij nooit geweest. Niemand begrijpt dan ook hoe het komt dat Wil met hem getrouwd is en het nog steeds volhoudt. Van nature is zij een angsthaas, ze sluit zich vaak op. Ik herinner me nog dat - vooral toen ze net gescheiden was - haar ex-man haar stalkte. Ze woonde destijds in een 1 persoonsflatje, ergens in een grote stad. Ik heb haar eens bezocht en schrok toen ik de gesloten gordijnen op klaarlichte dag zag. Haar ex heeft gedreigd, dat als hij haar zou tegenkomen, hij haar zou vermoorden, vertelde ze. Details ken ik niet.

Wil kent zelf veel verdriet, stottert daardoor regelmatig, haar ademhaling is niet goed. Ze heeft Kees niet uit liefde getrouwd, maar uit eenzaamheid en voor een beetje bescherming tegen haar ex. Niet wetende dat hij zo dominant kan zijn. Ze is van de regen in de drup terecht gekomen. Nog dikwijls hoor ik haar zeggen, dat ze spijt heeft van haar besluit opnieuw te trouwen.

Haar moeder is inmiddels 93 jaar geworden, wordt dement. Haar oudere zuster, die altijd voor hun moeder heeft gezorgd, is niet meer in staat voor haar te zorgen, ze is zelf ook ziek (kanker). Een schoonzusje heeft het werk voorlopig overgenomen, daarnaast krijgt Oma hulp van de Thuiszorg. Ook Wil kan haar niet meer bijstaan i.v.m. haar eigen probleem.

Het leven wordt er niet prettiger op. Ieder huisje heeft zijn kruisje. De tijd heeft niet stilgestaan. Na dit bezoek kom ik weer met de beide benen op de grond. Ik heb het zo slecht nog niet. Eenzaam, maar niet alleen.

  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring / groei en bloei
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring / groei en bloei
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring / groei en bloei - Bandoeng
  • Carla Bronkhorst - Eigen werkervaring / groei en bloei - Filmopname
Loading Quotes...