Kinderwens

 

Veel mensen willen graag een kind(eren) hebben. Het bezitten van kinderen brengt leuke, maar ook minder prettige momenten met zich mee (en dat laatste wordt veelal vergeten), vooral veel verantwoordelijkheid. Henk en Amelie waren samen erg gelukkig, slechts één wens hadden zij nog, een kindje. Elke maand was het weer spannend voor Amelie, zou ze zwanger zijn of weer niet?

Ze wachten 10 jaar lang, hadden van alles geprobeerd om hun wens in vervulling te laten gaan. Als laatste optie overwogen ze een kindje te adopteren, maar de risico’s waren te groot. Uiteindelijk, na 11 jaar, toen ze hun wens loslieten, gebeurde er een wonder. Amelie was eindelijk in verwachting! Na een langdurig gesprek met haar gynaecoloog adviseerde hij haar om 7 maanden lang rust te nemen. Dat betekende meer dan een half jaar plat op bed, in het ziekenhuis en daar hadden zij niet op gerekend. Maar, Amelie had het er wel voor over, rekening houdend met haar biologische klok…

Uiteindelijk werd een meisje geboren (Jessie), de vreugde in “huize De Hoog” was enorm. Hun kindje was heel klein van stuk en teer, de dokter vond het dan ook raadzaam dat zij voor een paar weken - in een couveuse - in het ziekenhuis zou blijven. In die tijd kon Amelie aansterken. Henk was wat trots op zijn vrouw, die zich al die jaren “geen volwaardige” vrouw had gevoeld. Ze schaamde zich voor haar omgeving en in het bijzonder voor hem, dat zij niet eerder in staat was geweest hem een kind te schenken, althans dat was haar eigen gevoel. Niemand heeft het er ooit over gehad, noch haar een verwijt gemaakt. Henk is een zorgzame echtgenoot, die haar altijd geestelijk heeft bijgestaan als zij weer eens een depressie had. Hij had begrip voor haar innige wens de wereld te laten zien, dat zij een echte en goede echtgenote voor hem was.

Carmen, haar jongere zuster, had 1 dochter (Steffy) en 1 zoon (Marc). Zij was door haar ex in de steek gelaten, omdat hij bindingsangst had. Hij was zeeman en had zijn vrijheid lief, een gezin zou hem teveel binden aan het vaste land en daar kon hij niet tegen. Om in haar onderhoud te kunnen voorzien, moest zij opnieuw solliciteren en dat deed zij o.a. ook bij het bedrijf, waar zij vóór haar beide zwangerschappen al gewerkt had. Haar directeur was wat blij dat zijn secretaresse terugkwam. Carmen kende het werk als geen ander; zij was een uitstekende medewerkster, die eigenlijk onvervangbaar was.

Beide zusters hadden een afspraak gemaakt nl. als Carmen naar haar werk ging, dan zorgden Amelie en Henk voor haar kinderen. Uiteindelijk was zij broodwinner. Het was altijd dolle pret met oom Henk. Later, toen de kinderen groter werden, brachten zij de kinderen ´s morgens naar school en ´s middags werden ze weer opgehaald. En zo groeiden de kleintjes op met 3 ouders. Na de lagere school gingen ze naar het middelbare onderwijs. Jaren daarna volgde Steffy een secretaresse opleiding net als haar moeder en Marc ging evenals zijn vader naar de scheepvaartschool.

Jessie, dochter van Amelie en Henk echter groeide op tot een leuke kleuter, ze deed het goed op school. 2 Jaar later kreeg ze een zusje, Crea. Ook Crea was klein en teer van stuk. Naar mate de dametjes groter werden, ontpopten ze zich als 2 beeldige jongedames, die waar ze ook kwamen, de show stalen. Ze zagen er niet alleen snoezig uit, maar ze waren ook ad rem en zeer intelligent.

Toen Jessie en Crea volwassen waren, gingen ze naar de universiteit in Amsterdam. Niet lang daarna kreeg Jessie kennis aan een knappe Italiaan, die bij haar in de klas zat. Beiden studeerden Italiaans. Crea echter vond haar huidige echtgenoot in de trein, op weg naar Frankrijk, hij is Fransman. Crea studeerde Frans op de Sorbonne.

Nu wonen allebei de dochters in het buitenland bij hun echtgenoten. 2x Per jaar gaan Henk en Amelie op bezoek bij hun dochters en kleinkinderen.

Amelie die destijds zo verdrietig was dat zij geen “volwaardige” vrouw was, is nu de gelukkigste moeder ter wereld. Hoe het tij kan keren!

Loading Quotes...

1 Comment

  1. Ik moest gewoon even reageren na het zien van het lappenpoezenplaatje (op tableau) :) Exact onze ‘Snoopie’ die mij aankeek…..Als kitten aan komen lopen en niet meer weggegaan. Vanaf dag 1 ‘thuis’ in ons huis en lak hebbend aan de andere aanwezige ‘Perzische dames’ Helaas hebben wij haar maar 6 jaar mogen hebben. Toen kreeg ze plotseling nierfalen en met 6 weken was het finito…. Ondanks dat wij veel katten hebben gehad was zij dé kat waar wij het meest gek mee waren. Kat en hond ineen, attent, altijd in onze buurt, aanhankelijk maar ook gesteld op haar eigen ‘space’ in die zin dat ze altijd bij je was maar zelf besliste in hoeverre ze aangehaald wilde worden :). Bovenop mij liggend bij een dutje, vooral in de periode dat ik ernstig ziek was….
    Weken na haar heengaan droomde ik nog over haar en zag haar in allerlei hoedanigheden in die dromen, meestal als kitten, weer in huis. Kortom een lapjespoes die een onuitwisbare, liefdevolle indruk heeft achter gelaten en wier naam nog regelmatig over onze lippen komt…… De ogen die mij vanaf dat tableau aankeken ontlokten deze reactie……..

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Contactinformatie

Carla Bronkhorst
Telefoon 010 - 458 54 19
handlijnkunde@carlabronkhorst.nl
www.carlabronkhorst.nl