Greet is een meisje uit een eenvoudig Nederlands huisgezin zgn. ”van de gestampte pot”. Haar motto is “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg” en “wat de boer niet kent, dat eet ie niet”. Ze is recht voor z’n raap, nuchter, niets meer en niets minder. Ze houdt niet van leren, algemene ontwikkeling is haar vreemd, haar stokpaardjes: schoonmaken/boenen/poetsen, kinderen en onbenullige, loze praatjes over het weer en over aanbiedingen.

Praat niet over geestelijke ontwikkeling, dan veranderen haar ogen in een soort blik van wanhoop, een minderwaardigheidsgevoel bekruipt haar, dan verdwijnt de grond onder haar voeten, wil ze vluchten en wordt stil. Ondanks het feit dat zij een uitstekend verstand heeft, heeft Gre nooit de ambitie gehad om zich verder te ontwikkelen, in tegendeel zelfs, ze heeft een hekel aan lezen en leren in het algemeen. De lagere school heeft ze amper afgemaakt; Greetje houdt van “huisje, boompje, beestje”. Ze wordt in de wandelgangen dan ook “Mevrouw Bezem, geboren dweil” genoemd…

Ze was amper 15 jaar oud, woonde nog bij haar vader en moeder (Jan en Door) in een flat. Het gezin bestond uit 4 personen. Vader was werkzaam bij de Gemeente Reinigingsdienst, moeder deed het huishouden bij een oudere dame, zijzelf was begin 6e klas van school gegaan en haar zusje Dientje zat nog op school. Na het avondeten, zodra de afwas achter de rug was, haastten de zusjes zich naar buiten, daar stonden de jongens uit de buurt hen al op te wachten. Hun vaste hangplek was onder de bomen, bij de vuilcontainers. Het groepje begon eerst met een man of 4, later breidde de club zich uit en toen de groep te groot en te rumoerig werd, kwam de Politie - op verzoek van de buurtbewoners - met de mededeling, dat de jongelui hun ontmoetingsplaats moesten verlaten, hetgeen ook prompt gebeurde.

Greet en haar vriendinnen genoten van alle aandacht en de jongens op hun beurt van de “gezelligheid”. Het bleef niet alléén bij een praatje en een grapje. Toen haar vader met zijn nieuwe vriendin Caty op vakantie in Spanje waren, heeft Gre een van haar favoriete vriendjes mee naar boven genomen. Beiden hebben blijkbaar geen schroom gehad; ze hebben flink huisgehouden in de ouderlijke twijfelaar. Het laat zich raden… Niet wetende dat de buurvrouw beneden, - die 1 etage lager woont en hen al een tijdje van een afstand had geobserveerd -, de hele romance van meet af aan heeft zien ontstaan en nu dan het vervolg tot in details heeft gehoord; maar ze zweeg als het graf…

Zeg niet alles wat je weet, maar weet wel wat je zegt…

(Tekst op een tegel. Schrijver onbekend)

Greetjes vader zat niet bepaald op familie-uitbreiding te wachten (althans?). Hij zat op dat moment zelf in een hele moeilijke en complexe periode van zijn leven nl.: zijn leeftijd ca. 50 jaar; het vertrek van Door zijn echtgenote, tevens de moeder van zijn beide dochters; de scheiding, die binnenkort zou plaatsvinden; hij nu met 2 kinderen opgescheept zat en hen moest verzorgen; hij op de nominatie stond ontslagen te worden. Als klap op de vuurpijl, zijn strijd die hij moest voeren voor de “verovering” van een van de vrouwelijke collega’s, op wie hij smoor verliefd was (Caty van de kantine, met wie hij een relatie heeft en met wie hij op vakantie was). Haar man (Kees) kreeg hun innige vriendschap in de gaten, hij kon het bloed van zijn rivaal wel drinken (deze afschuwelijke scheldpartij met dreigementen had die bewuste buurvrouw van beneden eerder van dichtbij meegemaakt!) Het bleek dat Caty al vaker in de flat werd gesignaleerd, blijkbaar woonden ze al samen…

(https://www.google.nl/search?q=plaatjes+lunch+en+koffie&client=firefox-a&hs=GYx&rls=org.mozilla:nl:official&channel=np&tbm=i)

Jan is een ruige vent, die geen tegenspraak duldt en geen blad voor zijn mond neemt; hij laat niets aan het toeval over of hij ramt erop in. Hij staat in de flat dan ook bekend als de “man met de grote mond”, iedereen mijdt hem een beetje. Als hij boos wordt dan kun je beter bij hem uit de buurt blijven, dan is hij niet voor rede vatbaar, gelijk een beest. In zo’n geval hanteert hij schuttingwoorden, onkuise taal, zijn stem overschreeuwt de hele buurt, kortweg hij is gewoon “ordinair”. Hij beschermt zijn 2 dochters als een waakhond, om aan de buitenwereld te laten zien dat hij om hen geeft.

Drie weken later kwamen Jan en Caty thuis van vakantie. Ze waren mooi gebruind, hadden cadeautjes meegebracht en ’s avonds werd er eten van de Chinees gehaald. Alles verliep in pais en vree. Er werd met geen woord over “haar” avontuurtje gesproken. Greetje wachtte af, zijzelf was wel zeer gespannen en benieuwd hoe die avond zou aflopen…

Na een paar maandjes viel het Jan op dat zijn dochter te vaak klaagde over vermoeidheid en dat haar postuur niet meer was, zoals vroeger. Hij riep haar bij zich en tussen hen ontstond ineens een enorme explosie. De meest asociale taal, die een mens zich bedenken kan, een kanonnade aan scheldwoorden, vloeken en platvloerse opmerkingen weergalmden door de flat, boven het hoofd van diezelfde buurvrouw… Greetje werd uitgescholden voor van alles wat je je in zo’n situatie kunt bedenken; ze was ineens niet meer die lieve kleine meid van haar Papa! Daar zat ze met de gebakken peren, zwanger, en alleen. Ze moest helaas verder…

Op dat moment vergat Jan zijn eigen nieuwe romance met zijn Caty…

De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet. Zo de waard is, vertrouwt hij zijn gasten. Koekje van eigen deeg. Spiegeleffect.
Erfelijke belasting verloochent zich niet…!

Enige maanden later werd een jongetje geboren. Jan en Caty gingen naar het ziekenhuis, om zijn dochter en kleinzoon te bezoeken. Het weerzien was hartverwarmend! Zó emotioneel had Gre haar vader nog nóóit gezien! Wat was hij trots op zijn kleinkind! Alle boosheid was ineens verdwenen. Jan was de gelukkigste opa van de héle wereld…

Maar toen Greetje uit het ziekenhuis kwam, was er geen plaats meer voor haar en haar kindje in de flat. Haar kamer was te klein en dus moest ze verhuizen, dat begreep ze ook wel. In 1e instantie liet Jim, haar vriend en verwekker van hun kind, haar in de steek… Waar was hij gebleven nu ze hem echt nodig had? Ze voelde zich zó in de steek gelaten. Greet had geen levenservaring en Jim evenmin. Ze moest werk zoeken, een uitkering aanvragen om haar huur te kunnen betalen, want ze had nog nóóit zelf geld verdiend. Haar wereld leek ineen gestort! “Komt tijd, komt raad”, dacht ze. Er was 1 troost voor haar: één deur zal àltijd op een kier open staan en wel die van haar eigen vader. Zij had het volste vertrouwen in hem. Zij wist zéker dat hij echt van haar hield en als de nood het hoogst was, kon ze op hem rekenen. Later, toen ze van de Gemeente een huis toegewezen kreeg, trok Jim toch bij haar in. Samen kregen nog een kindje.

Op een prachtige voorjaarsdag, stond diezelfde buurvrouw bij haar auto, haar boodschappen uit te laden. De voordeur van de flat ging open en wat zag ze? Opa Jan, Oma Caty en een strálende Greetje met haar familie - in vol ornaat - uit de flat komen. Greetje en Jim als bruidspaar en hun 2 kindjes, gekleed als bruidsjonkertjes, op weg naar het stadhuis…!

En ze leefden nog lang en gelukkig…

Loading Quotes...